• annecattenstart

Time-out of Time-in?


Waarschijnlijk hebben we vroeger allemaal weleens een time-out gehad. Je deed iets waarvan je vader of moeder niet wilde dat je dat deed, en dus moest je apart op een stoel, de gang of naar je kamer. En omdat dat is wat we meekregen van onze ouders doen wij dit nu vaak ook met onze eigen kinderen wanneer zij iets doen wat niet de bedoeling is.


Maar wist je ook dat een kind niet begrijpt waarom hij apart gezet wordt? Een kind is nog niet in staat om na te denken over de gevolgen van zijn daden. Deze ontwikkeling komt pas veel later. Als je een kind een time-out geeft door hem even apart te zetten zeg je als ouder eigenlijk ‘ik ben groter en sterker dan jij en mijn mening is belangrijker’.


Wanneer je op deze manier met je kind omgaat maak je gebruik van macht. En kinderen voelen zich absoluut niet prettig bij het gebruik van macht. Wat ze hiervan leren is dat ze uit angst het met je eens gaan zijn en dat ze hun eigen behoeftes weg gaan stoppen. Wat je nu bereikt hebt is dat het lijkt alsof je kind goed naar je luistert, je lijkt een voorbeeldig kind te hebben. Wat ook kan is dat een kind juist meer aandacht gaat vragen door nog meer ongewenst gedrag te vertonen. Je kind kan dan zelfs agressief worden.


Daarnaast is de boodschap van een time-out ontzettend hard, namelijk ‘jij hoort er nu even niet meer bij’. En daar gaat het voor mij heel erg mis, want het is een natuurlijke behoefte van de mens om erbij te horen. Niemand wil buitengesloten worden, we willen ons verbonden voelen.


Sinds ik hier veel meer over weet ben ik begonnen met een time-in, want de gevoelens van mijn kind zijn net zo belangrijk als mijn eigen gevoelens. Ik laat merken dat hoe klein mijn kind ook is, haar mening net zo belangrijk is als mijn mening. Ik hou mijn hart open, luister naar wat mijn kind te vertellen heeft en reageer daarop met respect.


Wanneer mijn kind iets doet wat ik niet wil, ik geef aan dat dit niet de bedoeling is, en het gebeurd opnieuw, is dit vaak een teken dat mijn kind mijn aandacht nodig heeft. Hoe druk ik op zo’n moment ook ben, hetgeen waar ik mee bezig ben leg ik heel even aan de kant en we gaan knuffelen, een spelletje spelen, stoeien of even samen naar buiten. Want die verbinding met mijn kind is voor mij het allerbelangrijkste.


En het leuke is, doordat ik even de tijd heb genomen om met mijn volle aandacht bij mijn kind te zijn, kan ik daarna rustig verder met waar ik mee bezig was, zonder dat mijn kind dingen doet die ik liever niet heb.

Recente blogposts

Alles weergeven